Dikke mensen zijn lui, niet hard genoeg voor zichzelf en hebben hun overgewicht geheel aan zichzelf te danken. Als het gaat om obesitas (ernstig overgewicht) lijkt er geen einde te komen aan alle vooroordelen.
Lang werd verondersteld dat vrouwen die overgewicht hebben, toch gezond kunnen zijn wanneer zij veel sporten en in hun dagelijks leven vaak lichamelijk actief zijn. Uit recent onderzoek is echter gebleken dat sport de negatieve effecten van overgewicht niet kan wegnemen. Vrouwen met overgewicht houden altijd een verhoogd risico op hart- en vaatziekten.
De toekomstige samenleving zou gebukt kunnen gaan onder het toenemende overgewicht, maar volgens de ING brengt de dikker wordende bevolking ook voordelen met zich mee.
Wie denkt dat overgewicht alleen een probleem voor de eigen gezondheid is komt bedrogen uit. Overgewicht is een risicofactor voor veel ziekten, maar brengt ook veel sociale, maatschappelijke en economische problemen met zich mee. Daarom is het probleem van overgewicht eigenlijk veel groter en gecompliceerder dan wij denken en beperkt het zich niet tot het individu.
In Engeland heeft een echtpaar de laatste waarschuwing gekregen om hun drie veel te zware kinderen af te laten vallen. Gebeurt dit niet, dan worden de kinderen bij een pleeggezin geplaatst. Staan dergelijke tafarelen Nederland ook op te wachten?
Een Amerikaanse studie van 13.442 zwangerschappen bij vrouwen van achttien jaar en ouder toont aan dat moeders met overgewicht of obesitas (extreem overgewicht) langer in het ziekenhuis verblijven dan moeders met een normaal postuur. Hoe zou dit komen?
Dikke mensen ondervinden door hun omvang heel wat ongemakken. Vooral mensen met extreem overgewicht komen in het dagelijkse leven vaak voor praktische problemen te staan. Voor iemand met overgewicht zijn dit ‘vervelende’ ongemakken, maar een oplossing is meestal wel te bedenken. Soms leidt te weinig comfort echter tot risicovol gedrag, aldus de conclusie van een Amerikaans onderzoek naar autogordelgebruik.
Restaurants in Mississippi in de Verenigde Staten lopen door een wetsvoorstel de kans dat ze geen extreem dikke klanten meer mogen bedienen. Mississippi zit letterlijk met een zwaar probleem: overgewicht. Ruim tweederde van de inwoners van deze Amerikaanse staat is te dik en volgens een studie uit 2007 lijdt dertig procent zelfs aan obesitas, de ziekelijke vorm van overgewicht.
Japanse mannen met een hoge BMI hebben minder grijze stof in hun hersenen. Dit rapporteerde een aantal Japanse wetenschappers onlangs in het wetenschappelijke blad Obesity. Onze hersenen bestaan uit zenuwcellen en verbindingen tussen deze zenuwcellen, respectievelijk grijze en witte stof. De relatie tussen BMI en grijze stof vonden de wetenschappers niet in vrouwen.
In de media verschijnen regelmatig negatieve berichten over mensen met een maatje meer. Allereerst worden de gevaren van overgewicht keer op keer bewezen in diverse onderzoeken. Daarnaast wordt de bevolking overladen met goede adviezen op het gebied van diëten en andere mogelijkheden om af te vallen. Op internet bestaan honderden forums en weblogs waar mensen hun lief en leed in de strijd tegen de kilo’s met elkaar delen. Hier wordt dagelijks braaf uitgewisseld hoeveel er is gegeten en wanneer er is gezondigd.
Vervoerd worden door een brandweerwagen. Getild worden door een verhuislift. Gewogen worden bij de goederenontvangst. En hangtoiletten die door overbelasting van de muur vallen.
Overgewicht gaat gepaard met allerlei ziektes en aandoeningen die je gezondheid niet ten goede komen. Maar zorgt overgewicht ook voor een kortere levensduur? Recent onderzoek toont de waarheid over sterfte door gewicht..
Het risico om met functionele beperkingen te leven stijgt naarmate men zwaarder wordt. Vooral bij een BMI hoger dan 30 ontstaan vaak functionele beperkingen.
Patiënten met extreem overgewicht maken het de ziekenhuizen niet gemakkelijk. Wat bij de slanke patiënt geen enkel probleem vormt, kan in het geval van een dikkerd opeens knap lastig worden.
Veel Nederlandse honden en katten zijn te dik. De schuldige is niet het huisdier zelf, maar de eigenaren die ondanks hun liefde voor hun dier niet weten wat goed voor hem is.
Obesitas, oftewel ernstig overgewicht, bepaalt steeds meer het straatbeeld in de Verenigde Staten en zal ook in steeds grotere mate de gezondheid van het volk ondermijnen. Wanneer de huidige trend zich voortzet, is een nationale ramp onontkoombaar.
Hoewel de meeste mensen denken dat er niets zo ongezond is als een dikke buik, blijkt dat niet iedere dikkerd hier ziekten van krijgt. Een dikke buik wordt doorgaans in verband gebracht met een verhoogde kans op de ontwikkeling van aandoeningen zoals hart- en vaatziekten, diabetes type 2 en zelfs mogelijk sommige vormen van kanker.
Zwaarlijvig personeel kost meer geld. Amerikaans onderzoek heeft uitgewezen dat werknemers met overgewicht voor werkgevers hogere kosten met zich meebrengen.
Het eten van veel vetrijk voedsel zorgt voor een lange reeks van nadelige effecten op de gezondheid. Het veroorzaakt niet alleen overgewicht, maar volgens recent onderzoek ook een verstoring van het slaappatroon.
Vroeger was dik zijn een teken van gezondheid en welvaart. Tegenwoordig hebben wij echter voedsel in overvloede en dat heeft zich vertaald in het toenemende aantal mensen met overgewicht. Het oordeel over dikke mensen is daarom ook drastisch veranderd. Ze worden nu vaak als ‘vies’, ‘zwak’ of zelfs ‘afstotelijk’ beschouwd.
Extra vet rond het middel geeft een verhoogde kans op hartaandoeningen en diabetes. Een groot onderzoek brengt nu aan het licht dat mensen met een dikke buik ook eerder dood gaan.
Ben je extreem dik en heb je een nieuwe nier nodig? Dat blijkt in de Verenigde Staten een ongelukkige combinatie te zijn.
Ernstig obese mensen die een niertransplantatie nodig hebben, ontvangen deze minder vaak dan een slankere behoevende. Wanneer ze eindelijk op de wachtlijst staan, moeten ze ook nog eens anderhalf jaar langer wachten. Dit blijkt uit een studie die onlangs in de Journal of the American Society of Nephrology is gepubliceerd. Men analyseerde de gegevens van 132.353 mensen die tussen 1995 en 2006 op de nationale wachtlijst voor een niertransplantatie stonden. Het onderzoeksteam van de Johns Hopkins University ontdekte dat mensen met morbide obesitas – die 50 kilo meer wegen dan hun ideale gewicht – 44 procent minder vaak een niertransplantatie ondergaan dan mensen met een normaal gewicht. Degenen die aan een iets mildere vorm van obesitas lijden, ontvangen 28 procent minder vaak een nieuwe nier. Bovendien vonden de onderzoekers dat de wachttijd voor een niertransplantatie langer wordt naarmate de Body Mass Index (BMI, een maat voor overgewicht) van de niervragers hoger is. Mensen met een normaal gewicht bleken gemiddeld 39 maanden te moeten wachten, de mensen met overgewicht 40 maanden en de morbide obese gevallen maar liefst 59 maanden.
Waar komt deze ‘ongelijke behandeling’ vandaan? De verklaring moet enerzijds in de medische en anderzijds in de economische hoek gezocht worden. Transplantatiecentra zullen in het algemeen geen orgaan transplanteren bij een persoon die een BMI hoger dan 40 heeft, oftewel morbide obesitas. Een chirurg die een niertransplantatie moet uitvoeren heeft namelijk niet graag een ongelooflijke dikkerd op zijn operatietafel liggen; de kans op een aantal complicaties is gewoonweg veel hoger. De kosten die een obese nierontvanger met zich meebrengt, zijn bovendien niet mals. Medicare, de belangrijkste verzekeraar van niertransplantaties in de Verenigde Staten, vergoedt een vaststaand bedrag voor elke transplantatie. Of de transplantatie bij een magere lat wordt uitgevoerd of bij iemand met ziekelijk overwicht speelt hierbij geen rol. Dat betekent dat de transplantatiecentra voor de extra kosten opdraaien die door complicaties kunnen ontstaan. En om de zaak nog lastiger te maken, worden transplantatiecentra met lage overlevingspercentages uitgesloten van vergoedingen van Medicare.
De onderzoeksgroep denkt niet dat het de dikke mensen bewust moeilijk wordt gemaakt. Het is haast onvoorstelbaar dat bepaalde kandidaten voor een transplantatie expres minder kansen zouden krijgen, omdat ze nu eenmaal ‘lastiger’ te behandelen en dus duurder zijn. Soms is het bijvoorbeeld noodzakelijk om een dikke kandidaat die op de wachtlijst staat een periode op non-actief te zetten, omdat hij of zij (nog) te dik is om de operatie te ondergaan. En dat staat gelukkig heel ver weg van ‘dikzak-pesterijen’.
