Kinderen zijn te dik, maar niet mijn kind!

23-10-2007

Ouders hebben verschillende gedachten over enerzijds de algemene problematiek rond overwicht bij kinderen en anderzijds de aanwezigheid hiervan bij hun eigen kinderen.

De Amerikaanse organisatie ‘Consumer Reports’ heeft landelijk een telefonische enquête gehouden onder 609 ouders van kinderen en tieners met een leeftijd van vijf tot zeventien jaar. Deze kregen onder andere vragen voorgelegd over hun visie op de problemen van kinderovergewicht. Met 91 procent liet een grote meerderheid blijken dat zij overgewicht en obesitas bij kinderen en tieners erkennen als een fenomeen dat nadelige consequenties kan hebben. Bovendien gaf 87 procent van de ondervraagden aan te weten dat kinderovergewicht tegenwoordig vaker voorkomt. Toen de vragen echter een andere wending namen en betrekking hadden op de kinderen van de ouders, klonken de ouders plotseling optimistischer. Van de ouders wilde men weten op hoeveel zij het gewicht van hun kind schatten. Wanneer zij meer dan één kind hadden, beantwoordden zij de vragen met betrekking tot één van hun kinderen. Hierbij konden zij kiezen tussen verschillende gewichtscategorieën: ondergewicht, ideaal gewicht, mild overgewicht of overgewicht waarbij een drempel van twintig procent bovenop het ideale gewicht werd aangehouden. Een grote meerderheid van 68 procent vond dat hun kind wat het gewicht betreft in de categorie ‘ideaal’ behoort. Daarnaast was 21 procent van mening dat bij hun kind sprake is van (licht) overgewicht, tien procent gaf te kennen dat het kind ondergewicht heeft en één procent wist geen antwoord te geven. Over het algemeen waren de ouders dus behoorlijk tevreden over het gewicht van hun kind.

Om na te gaan of de kinderen werkelijk een gezond gewicht hadden, werd de ouders gevraagd om het precieze gewicht en de lengte van hun kind op te geven. Met behulp van deze gegevens konden de onderzoekers de Body Mass Index (BMI) van de kinderen berekenen, die de verhouding weergeeft tussen deze twee waarden en een eenvoudig middel is om de mate van overgewicht te bepalen. De uitkomsten werden vervolgens vergeleken met de standaardwaarden voor kinderovergewicht van Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Op basis van de BMI concludeerde men dat 36 procent van de kinderen te dik of bijna te dik is. Uit de resultaten bleek voorts dat het gewicht van 19 procent van de kinderen minstens twintig procent te hoog is, terwijl maar vier procent van de ouders dit juist had ingeschat. Bovendien dacht de helft van de ouders van kinderen met overgewicht dat hun kind op een ideaal gewicht zit.

Veel ouders blijken dus de aanwezigheid van overgewicht bij hun eigen kinderen te onderschatten. Wanneer we de resultaten van het onderzoek echter op onszelf willen betrekken, moeten we toch het een en ander nuanceren. Deze gegevens zijn voortgekomen uit Amerikaans onderzoek en zijn om deze reden waarschijnlijk niet tekenend voor de mening van Nederlandse ouders. Het aantal mensen met overgewicht in de Verenigde Staten is buitenproportioneel en overtreft daarmee alle andere landen. Het is een kwestie die hier in hoge mate alle leeftijdsgroepen aangaat en als gevolg daarvan min of meer de norm is gaan bepalen. Dat tegenwoordig veel meer Amerikanen te dik zijn dan vroeger, kan dus effect hebben op wat door de gemiddelde Amerikaan als een normaal gewicht wordt beschouwd. In Nederland is overgewicht ook zeker niet een weg te denken fenomeen, maar het is niet in een dergelijke mate aanwezig als in de VS. Wellicht hebben we het gewicht van Nederlandse kinderen nu mede door de opvoedende rol van de ouders – voorlopig – beter in de hand en maken wij ook een betere inschatting van wat de weegschaal bij onze kinderen aanwijst.