Maagverkleining neemt ook in Nederland toe

7-2-20008

Nederland gaat massaal aan de maagverkleining. Voor dikke mensen lijkt dit steeds vaker de enige weg naar een blijvend gezonder gewicht.

Het ondergaan van een maagverkleinende operatie is lang geen uitzondering meer. Over de hele wereld is men meer gebruik gaan maken van deze mogelijkheid om kilo’s kwijt te raken. Ook het aantal dikke Nederlanders dat zich aan zo’n operatie waagt, is de afgelopen jaren sterk gestegen. Waren er in 2000 nog ‘slechts’ 564 mensen die een maagverkleining kregen, in 2005 steeg dit aantal tot 2070. Dit heeft deels te maken met het feit dat de operatietechnieken in de loop van de jaren zijn verbeterd en nu beduidend minder risico’s met zich meebrengen. Het belangrijkste van alles is dat de resultaten van een maagverkleining levensreddend kunnen zijn. De meeste mensen verliezen in korte tijd kilo na kilo en kunnen zo verlost worden van de (potentiële) kwalen en gevaren die met overgewicht gepaard gaan. Een kleinere maag blijkt bij hen uiteindelijk zelfs het leven te kunnen verlengen.

Een maagverkleining kan het leven van iemand met overgewicht dus totaal veranderen. En dat is in dat geval hoog nodig, want om in aanmerking te komen voor een dergelijke operatie moet je een groot gezondheidsrisico lopen. Ten eerste dient de Body Mass Index (BMI, een veelgebruikte maat voor overgewicht) in het algemeen hoger te zijn dan 35 of 40. Dit staat gelijk aan een zeer ernstige vorm van overgewicht, aangezien een gezonde BMI tussen 19 en 25 ligt. Men let daarnaast op factoren als de leeftijd, iemands eetgewoonten, ervaren gezondheid en motivatie om onder het mes te gaan.

Helaas bestaat in Nederland niet overal dezelfde selectieprocedure om voor dit type behandeling in aanmerking te komen. In tweederde van de ziekenhuizen worden mensen uitvoerig psychologisch gescreend door middel van vragenlijsten en interviews door een psycholoog of een psychiater. Ieder ziekenhuis gaat echter anders om met de hieruit verkregen informatie. Een bepaalde psychische klacht zoals een eetstoornis kan voor het ene ziekenhuis het argument zijn om iemand de deur te wijzen, terwijl het andere ziekenhuis bij dezelfde persoon geen reden ziet om niet te opereren. Omdat psychosociale factoren waarschijnlijk een belangrijke invloed hebben op de slagingskans van de behandeling, zouden deze verschillen in besluitvorming kunnen verklaren waarom de resultaten soms tegenvallen. Sommige mensen vallen namelijk weinig af, worden zelfs zwaarder en krijgen te maken met psychische klachten. Zij komen misschien te makkelijk door de selectie heen, waarna blijkt dat de operatie toch niet de ideale oplossing voor hen is.

Zorgverzekeraars hebben bovendien afspraken over de vergoeding van de ingreep. Daarvoor moet je eerste zes maanden lang bewijzen dat je serieus probeert af te vallen zonder een maagbandje. Pas als dat lukt wordt het maagbandje geplaatst. Het is namelijk wel de bedoeling dat men na de ingreep verstandiger gaat eten. Zo’n aanpak draagt ook bij een meer garantie op succes met de operatie.