Zwaarlijvige vrouwen hebben meer moeite met zwanger raken dan andere vrouwen. Ten eerste hebben vrouwen met ernstig overgewicht vaak een onregelmatige cyclus, hetgeen niet bevorderlijk is voor het zwanger worden.
Overgewicht en diabetes type 2 gaan vaak hand in hand. Voorheen was dit een ziekte die vooral oudere mensen trof en daarom droeg het de naam ‘ouderdomsdiabetes’.
Hart- en vaatziekten zijn belangrijke boosdoeners onder dikke mensen. Wie ooit een infarct heeft meegemaakt kan later geconfronteerd worden met hartfalen, een vergroot hart, hartritmestoornissen en bewustzijnsstoornissen die daaruit volgen.
Er is een duidelijke relatie tussen overgewicht en kanker. Mensen met overgewicht hebben bijvoorbeeld een grotere kans op dikkedarmkanker, nierkanker en slokdarmkanker. Baarmoeder- en borstkanker zijn veelvoorkomende typen kanker bij dikke vrouwen.
Mentaal krijgen dikkerds het een en ander te verduren, een lichaam met overgewicht is in onze maatschappij geen ideaalbeeld en de geestelijke gezondheid lijdt hieronder.
Wie dik is, zal zijn gewrichten logischerwijs meer belasten dan een slank persoon. Vooral de gewrichten van enkels, knieën, heupen en de onderrug hebben flink te lijden onder de extra kilo’s die ze moeten dragen met als gevolg gewrichtsklachten.
Obesitas is een andere naam voor ernstig overgewicht. De benaming komt uit het Latijn, waar het woord letterlijk ‘veel eten’ betekent. Wanneer er gedurende lange tijd meer energie wordt opgenomen dan verbruikt, wordt het teveel aan energie opgeslagen in vetweefsel. Wanneer iemand teveel vetweefsel heeft, kan dit leiden tot overgewicht en uiteindelijk zelfs tot obesitas.
Wetenschappers roepen dat overgewicht kan leiden tot het metabool syndroom, maar wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld? Het metabool syndroom is een combinatie van medische verschijnselen die het risico op diabetes en hart- en vaatzieken verhogen. Het wordt veroorzaakt door langdurige zwaarlijvigheid en met name buikvet is de grote boosdoener.
Zodra het over gezondheid gaat wordt er een heleboel onzin opgeschreven. Dit geldt ook voor de gezondheid van de maag. Het is daarom niet verkeerd zo nu en dan de fictie van de feiten te onderscheiden.
Iedereen kan aanwijzen waar de maag ongeveer zit, maar toch zijn er weinig mensen die weten hoe dit spijsverteringsorgaan werkt. Wie echter benul heeft van wat er in zijn buik omgaat, zal in staat zijn om de feiten van de fabels te onderscheiden.
Mensen met de huidziekte psoriasis hebben relatief veel vethormoon in hun bloed. Dit betekent dat zij een grotere aanleg hebben voor overgewicht, het metabool syndroom en andere risicofactoren voor hartaandoeningen.
Psoriasis is een chronische huidziekte waar op dit moment ongeveer 250.000 Nederlanders aan lijden. Het afweersysteem is aangedaan, waardoor op de huid rode plekken met zilverglanzende schilfers ontstaan. Al in het verleden is de ziekte in verband gebracht met overgewicht, hartziekte, diabetes en het metabool syndroom (een verzameling gezondheidsproblemen die de kans op een hartaandoening en diabetes vergroten). Tot nu toe bleef het mechanisme achter deze relatie een raadsel.
Dat raadsel lijkt nu te zijn opgelost. Onderzoekers uit Taiwan hebben ontdekt dat de bekende huidziekte gepaard gaat met een hoge concentratie leptine in het bloed (*). Dit hormoon heeft een regelende functie wat betreft de voedselinname, het lichaamsgewicht en de vetopslag. Van leptine wordt bovendien gedacht dat het een rol speelt bij ontstekingsprocessen en dat het de afweer beďnvloedt. Het hoge leptinegehalte maakt een mens vatbaarder voor overgewicht, een hoge bloeddruk, diabetes en andere factoren die slecht voor het hart zijn.
De onderzoekers kwamen tot hun conclusie dankzij de medewerking van 77 mensen met psoriasis en 81 mensen zonder de ziekte. Uit de gegevens die in 2006 en 2007 waren verzameld, bleek dat de huidziekte de kans op overgewicht of een hoge bloeddruk verdubbelt. De wetenschappers maken hieruit op dat het hogere leptinegehalte bij psoriasis de andere gezondheidsrisico’s die bij de ziekte horen bevordert.
Leptine is een hormoon dat door vetcellen wordt gemaakt. Hoe meer vetweefsel iemand heeft, des te meer leptine er dus wordt geproduceerd. Bij mensen met psoriasis zouden naast vetcellen ook ontstekingsprocessen bijdragen aan het toegenomen hormoongehalte. Verder onderzoek zal nodig zijn om hier zekerheid over te krijgen, alsook over de vraag wat leptine binnen de ziekte psoriasis met huid- en afweercellen doet.
Als de Taiwanezen gelijk hebben, zou gewichtsverlies een belangrijk onderdeel van de behandeling van de huidaandoening kunnen worden. En niet te vergeten: met een paar kilo’s minder zal men ook minder gauw met andere aandoeningen te maken krijgen.
(*) Chen, Y. Archives of Dermatology, december 2008; vol 144: pp 1571-1575.
