Overgewicht vergroot de kans op overlijden aan prostaatkanker
Nog een goede reden om op je gewicht te letten! Mannen met overgewicht hebben een grotere kans om dood te gaan aan prostaatkanker dan mannen met een normaal gewicht.2 Dit blijkt uit een Amerikaans onderzoek. In Nederland wordt per jaar bij ongeveer 8000 mannen prostaatkanker vastgesteld.1 20% van deze mannen gaat 5 jaar na de diagnose dood aan prostaatkanker.
Obesitas beinvloedt testuitslag bij prostaatkanker
Uit recent onderzoek blijkt dat de PSA-waarde – de bloedwaarde die aangeeft dat een man mogelijk prostaatkanker heeft - bij dikke mannen gemiddeld lager is dan bij mannen met een gezond gewicht.
Als je dacht met een crashdieet na de feestdagen weer snel wat gewicht te verliezen, dan is hier een extra reden om daar nog eens goed over na te denken. Afvallen met een jojo-effect betekent gegarandeerd gewichtstoename, maar ook een hogere kans op kanker.
Iedereen weet dat het eten van groenten en fruit gezond is en voordelen met zich meebrengt. Toch eet de meerderheid van de Nederlandse bevolking te weinig groenten en fruit. Met een gemiddelde consumptie van
135 gram groente per dag scoort Nederland samen met Zweden en Noorwegen het laagst in Europa. Dit is ruim onder het advies “goede voeding” van het voedingscentrum van
200 gram groente per dag. Dit is verontrustend, want steeds meer onderzoek toont aan dat juist het eten van voldoende verse groente en fruit het risico op kanker verlaagt en mogelijk zelfs helpt met het stoppen van kanker in zijn ontwikkeling.
Het aantal mensen met slokdarmkanker is in de afgelopen jaren flink gestegen. Volgens Amerikaanse onderzoekers komt dit onder andere door de overgewichtepidemie. Met name het aantal adenocarcinomen, tumoren die ontstaan in het klierweefsel van de slokdarm, is toegenomen. Deze vorm van slokdarmkanker tast het onderste deel van de slokdarm aan, vlak bij de ingang van de maag. De Amerikaanse onderzoekers denken dat het bestrijden van overgewicht de kans op slokdarmkanker aanzienlijk kan verlagen.
Overgewicht en obesitas gaan gepaard met tal van gezondheidsproblemen. Nieuw onderzoek wijst uit dat als je aan overgewicht of obesitas lijdt, je ook een verhoogd risico hebt om vaak voorkomende en minder vaak voorkomende vormen van kanker te ontwikkelen.
Een screeningstest om vroegtijdig kanker op te sporen zou voor iedereen even toegankelijk moeten zijn. In de Verenigde Staten worden dikke vrouwen om nog onduidelijke redenen echter minder vaak gescreend dan slankere vrouwen.
Dagelijkse vleesconsumptie verhoogt kans op darmkanker
Brits onderzoek laat zien dat het dagelijks eten van 50 gram voorverwerkt vlees, bijvoorbeeld één worstje of drie plakjes bacon, de kans op darmkanker met 20 procent verhoogt. Met voorverwerkt vlees worden verschillende soorten vlees als ham, salami en hamburgers bedoeld, die gerookt, gedroogd of gezouten zijn of verrijkt met conserveermiddelen.
Op niet roken na is slank zijn het beste preventiemiddel tegen kanker. Een gezond gewicht verkleint de kans op kanker, maar wanneer je echt slank bent wordt deze verkleining nog eens extra versterkt. Dit bleek uit onderzoek van The World Cancer Research Fund, een stichting die is gespecialiseerd in de preventie van kanker door gezonde voeding en leefstijl.
Kanker is bij Nederlandse mannen doodsoorzaak nummer 1. Per jaar sterven er zo’n 40.000 Nederlanders aan deze ziekte. Onderzoek uit Zweden heeft aangetoond dat we zelf iets kunnen doen om de kans op sterven aan kanker aanzienlijk te verkleinen. En dat is slechts een half uur bewegen per dag.
Weer goed nieuws over broccoli. Wie het nu nog niet snapt en dagelijks broccoli klaar maakt, die begrijpt er weinig van. Rokers en ex-rokers die veel broccoli en andere kruisbloemige groente eten, hebben waarschijnlijk minder kans op longkanker dan andere rokers.
Vetvrije massa helpt zelf dikke mens in strijd tegen kanker
Mensen met kanker hebben een betere prognose als zij een grote vetvrije lichaamsmassa hebben. Dit geldt ook voor dikke mensen, ondanks het feit dat het weefsel bij hen in relatief geringe mate voorkomt.
Van heel wat kankers zijn de oorzaken nog niet opgehelderd. Meestal gaat het om een optelsom van factoren die samen de kans op ziekte bepalen. Wat betreft dikke darmkanker is recent een nieuwe beschermende factor gevonden: een gen dat codeert voor een vethormoon.
In Nederland wordt jaarlijks bij 10.000 mensen dikke darmkanker vastgesteld. Daarmee is het een van de meest voorkomende kankers in ons land. Helaas is het in het merendeel van de gevallen niet mogelijk om de exacte oorzaak van het ontstaan van de kanker aan te wijzen. Bij een klein percentage spelen erfelijke factoren een rol, terwijl bij niet-erfelijke dikke darmkanker omgevingsfactoren van belang zijn. Er zijn aanwijzingen dat onze Westerse leef- en eetgewoonten de kans op deze vorm van kanker vergroten, maar onderzoek hiernaar is nog in volle gang.
Amerikaanse onderzoekers zijn erin geslaagd om een nieuwe factor vast te stellen die de kans op dikke darmkanker verkleint (*). Het gaat om gen dat actief is in vetcellen en voor de aanmaak van adiponectine, een vethormoon, zorgt. Om tot deze ontdekking te komen, hebben de onderzoekers de genen voor het maken van adiponectine van 1.100 mensen van Ashkenazi-joodse afkomst geanalyseerd. Van deze bevolkingsgroep is bekend dat zij een verhoogd risico op dikke darmkanker hebben. De genvarianten die de kans op deze vorm van kanker bleken te beïnvloeden, werden vervolgens onderzocht bij inwoners van Chicago en omstreken. Uiteindelijk vond men een genvariant die de kans op dikke darmkanker met 27 procent verkleint.
De ontdekking past bij enkele observaties die in het verleden zijn gedaan. Personen met het hoogste gehalte adiponectine in het lichaam hebben een 47 procent lagere kans op dikke darmkanker dan mensen met het laagste gehalte. Van dikke mensen is bekend dat zij relatief weinig adiponectine aanmaken, wat zou verklaren waarom zij een grotere kans hebben op deze vorm van kanker.
Het is voor het eerst dat men een stukje in het adiponectinegen heeft gevonden dat een rol speelt bij dikke darmkanker. Wellicht heeft het ook invloed op de ontwikkeling van andere soorten kanker. Het zal een kwestie van tijd zijn voordat we ook hier het antwoord op zullen krijgen.
(*) Kaklamani, V.G. TheJournal of the American Medical Association, 1 oktober 2008; vol 300: pp 1523-1531.
